Eventjes, heel eventjes het licht uit. Ik zeeg neer, geveld door een ontiegelijke druk in m’n hoofd. Druk veroorzaakt door mijn perfectionisme. Gevoed door de ondraaglijke lichtheid van het onderwijsbestaan,  haalde de trivialiteit het van m’n sterke fysiek. Als een pas gevelde boom zeeg ik neer, netjes tussen drankenautomaat en de muur. De tegelvloer was hard en meedogenloos. Ik was weg, weg van een systeem waar ik niet in functioneren kan.

De diagnose van de dokter was (weer) éénduidig en duidelijk: ‘stress’.

Je barst van de negatieve stress! Als de bloeddruk 6 over 9 is, ondanks je duidelijk geagiteerd communiceren over je werk, dan is er iets grondig mis!

Was het de werkdruk? Neen!
Was het de samenloop van omstandigheden? Neen!

Net die week kwam men op de proppen met het nieuwe PISA resultaat ( dat ik al 5 jaar lang correct inschat en voorspel ). Net deze week is het een oeverloos gedebatteer en geargumenteer geweest over een punt, een komma, een werkwoord, een mening in een examen. Iets waar 1 al 18 jaar ( zie mijn boek ) prat op ga, namelijk dat de Gausscurve van mijn examen haast een blauwdruk is van het inzicht in de capaciteiten van die leerling, wordt nu totaal weggevaagd door proceduredruk en eenheidsworstonrealisme.

De drang om alles over 1 kam te scheren, waarbij de uniformiteit dwangmatig moet zegevieren, velde me!

Creativiteit, Intelligentie en zelfredzaamheid worden niet getoetst. Er “zou maar eens” te veel subjectiviteit aan de dag worden gelegd. Een collega gaat die 18 jaar ervaring en uren lesgeven aan die specifieke klas in geval van nood niet kunnen overnemen. Mijn inzichten, leermotivatie en kenniscoaching is niet te vervangen, dus moet ik mee in het keurslijf van uniformiteit, regeltjes, procedures, afspraken, vergaderingen en controleerbaarheid geduwd worden. Zodat de genialiteit en creativiteit die ik in die ‘lange’ en ‘vreugdevolle’ carrière opbouwde haast medisch clean van tafel wordt geveegd!

Ik voelde me geneigd te gaan solliciteren voor hygiënisch assistent bij het openbaar bestuur. Deze hardwerkende mensen kijken achterom en zien een propere straat! Ik kijk achterom en een grotere “mess” dan dat ik ervoor kreeg. Burn-out en depressie zijn de modewoorden aan het worden en de stemmen gaan op het als ‘beroeps’ziekte te aanschouwen. Ik ben niet ziek, ik lijd aan een “burn-in”. Ik ben niet ziek, mijn beroep is ziek! Wie heeft de “cure”?

Neen, eventjes, heel eventjes ging het licht uit.
Als ik echter goed tussen de lijntjes van het advies van de arts las…..schrijf die stress uit je lijf, schrijf het van je af!
Welnu, ik overweeg sterk er heel wat roze inkt te laten over vloeien ( zij met enige taalintelligentie snappe em )

Advertisements