Inderdaad, het kind is goed af! Dat zal je mij niet horen ontkennen. Maar wat is de keerzijde? Gaat dit  niet ergens ten koste van zijn?

Dit zal één van mijn moeilijkste posts worden en zal waarschijnlijk me niet in dank worden afgenomen.

Maar mag ik even objectief eerlijk of eerlijk objectief blijven?

Wat staat er in het krantenartikel te lezen!?

Kinderen met het downsyndroom die les volgen in een gewone school kunnen beter lezen, schrijven en rekenen dan andere downkindjes in het buitengewoon onderwijs. (…)

De rest van de klas gaat er niet op achteruit, heeft een beter morele ontwikkeling en een tolerantere houding tegenover minderheden, leert ook ander onderzoek.
Volgens het onderzoek pikken kinderen in een gewone klas veel meer woordenschat op. Leerkrachten besteden er ook veel meer tijd aan het aanleren van schoolse vaardigheden. En dankzij extra middelen is er ook meer individuele begeleiding voor kinderen met het downsyndroom. Dat stelt Gert de Graaf uit Amstelveen in zijn proefschrift waarop hij morgen promoveert aan de Universiteit Gent.

Al lukt het niet bij alle kinderen. “Sommigen kunnen die hoeveelheid prikkels niet aan”, aldus de Graaf. Hij onderstreept ook dat het niet gewoon de slimmere kinderen zijn die naar een reguliere school gaan. “We hebben gecorrigeerd wat betreft IQ, taalontwikkeling en sociaaleconomische status van de ouders. Het verschil bleef duidelijk.”

De Graaf voerde zijn onderzoek uit in Nederland, waar meer dan de helft van de kinderen met het downsyndroom starten in het normaal basisonderwijs. In Vlaanderen is dat een kleine minderheid.

De zondvloed aan veronderstellingen, vaststellingen ( volgens welke parameters? ) en vergoelijkingen voor het instandhouden van de orthopedagogiek sieren dit artikel. Alle middelen zijn goed om de mallemolen van het simplificeren van het onderwijs te verrechtvaardigen. Dat mag, daar is niets mis mee, maar wees dan ook zo objectief eerlijk om mijn gegronde bezorgdheid op z’n minst te lezen, echt niet te delen ( hoeft niet ).

De rode draad doorheen mijn betoog is of het wel zo verstandig is om met z’n allen samen gelukkig achteruit te boeren en onze welvaart te zien smelten als sneeuw voor de zon! Als iedereen maar gelukkig is lijkt wel de “bon-ton” van dit M-decreet te worden. Ja er is die VN-resolutie. Ik hoorde dit schrikbarende nieuws als in 2011 in Wilrijk! Het was de hoogmis van de orthopedagogen die de hardleerse norse betweterige leerkrachten wel een een lesje in nederigheid gingen leren. Ik werd tijdens de middagpauze haast gevierendeeld door een  overijverige strijder voor STICORDI voor iedereen.

Ik stelde droogweg dat het dwaalspoor dyslexie geen vergoelijking voor apathie en gemakzucht mag worden. In mijn boek, Epo in het onderwijs, schreef ik dat het peloton het niet  zo tof zou vinden als iemand met hoogtevrees eventjes rond de berg mocht fietsen én meesprinten voor de eindzege.

Ik meen dus wel uit te maken uit de 20 vragen die Klasse stelde dat deze kinderen ( en deze is ALLE kinderen die in aanmerking komen, dus kindjes met Down is maar 1 doelgroep ) niet de doelstellingen, noch enige eindterm hoeven te halen. Sorry dan voor mijn spontane vraag:”Wat is dan het punt?”

De kost is sowieso de nivellering van de huidige klas. Al diegene die het tegendeel beweren mogen dit morgen in mijn klasjes eens komen bewijzen !

< wordt vervolgd>

 

Advertenties