Vandaag is het werelddownsyndroomdag en de goegemeente trekt goedgemutst 2 verschillende sokken aan!
Ik niet, ik heb geen reden om olijk voor de dag te komen. Ik zit ziek thuis, overspannen ( geen burn-out ) met als toetje een flauwe nawee van de griep. Logisch, ik heb nu wel tijd om ziek te worden.

Dat laatste is typisch aan een goede leerkracht, vermoed ik toch. Vele collega’s vallen na de gezonde stress van lesgeven en rapporteren in een fysiek dipje en hebben dan pas tijd om ziek te worden. Zij die minder zorgelijk door de schoolcarrière kunnen stappen, volgen de tendensen van epidemieën mee op en zijn lekker samen gezellig met de leerlingen ziek. Getuige hiervan is de wachtlijst met afwezigen tijdens die markante ‘tijden van het jaar’.

Wat is er aan de hand? Juist, de uitwerking van het m-decreet. Ik beschreef dit al in een vorig blogje, maar de hamvraag voor mij blijft:”Willen wij nog overeind blijven in deze alsmaar meer competitieve wereld of gaan we liever samen vrolijk ten onder?”
Ik neem nu alvast de tijd om te kijken hoe ik mijn kinderen ga trachten een redelijke kans op een toekomst te geven, want het onderwijs krijgt die taak alvast niet toebedeeld als we de huidige teneur ( teneergang, teleurstelling ) optekenen.

Ik zou haast cynisch van gaan staan juichen op het dak van de onderwijskoepel: “Lang leve het debiliserende onderwijs!” Wedden dat dit laatste me weer niet in dank zal worden afgenomen?

Ja, ik mocht dit niet schrijven: ik moet rusten! Waar wees gerust: het van me afschrijven helpt en werkt curatief!

 

uw weifelelde vakleerkracht

Advertenties