Een ochtend, een aangekondigde toets. De week voordien liet ik noteren dat de atlas nodig was om de hele toets te maken. Over het feit of ik, volgens de procedure bij sommige leerproblemen het fysiek moet gaan controleren of nog erger het zelf moet inschrijven, wil ik op een andere keer wel eens kwijt.

Bon.

Wat mag ik verwachten?
Het feit blijft dat leerlingen die wel eens “vergeten”. Dat gaat van laksisme tot de pijnlijke gevolgen van co-ouderschap. Dat is nu éénmaal de harde realiteit.

Wat moet ik nu doen?
Ik kan kiezen voor de pamperaanpak en ‘voorzien’ dat er een voldoende aantal atlassen op ‘overschot’ liggen in het lokaal. Wat zijn hiervan echter de gevolgen? De lakse houding wordt én bestedigd én bevestigd. De leerkracht zorgt toch voor een oplossing! Ik dacht dat het mijn kracht moest zijn minder efficiënt gedrag bij te sturen en de leerling te vormen en wapenen voor de maatschappij waarin deze later gedropt wordt.

Stom voorbeeld, maar als ik naar Parijs ga met m’n leerlingen en ik deel 14 metrotickets uit en leerling x verspeelt het , is het dan mijn taak te voorzien dat ik een voldoende aantal tickets op overschot koop?

Een tweede, meer ergerlijke reden is dat ik diegene die zich wél de moeite hebben getroost dit ‘ding’ van 323 gram mee te nemen naar ’t schooltje, het ga afleren. Dus een goed gedrag of houding wordt negatief gecorrigeerd! De boodschap die ik zou meegeven is dat je niet in orde hoeft te zijn! Ik zorg toch voor plan b; niet dus! Is dat dan de bedoeling, meneer de pedagoochelaar?

Ik weet dat ik nooit mag refereren naar ‘die goede oude tijd‘, maar mijn leraar aardrijkskunde, een man voor wie ik een mateloos grote bewondering én respect heb, zei onverwijld: “Bij mij mag je je atlas vergeten… als je hem vanbuiten kent!” Nooit, maar nog nooit heb ik zo graag zo veel mentale kaarten geleerd zonder het gevraagd werd. Waarom? Dan kon ik de atlas thuislaten, want is was liever lui dan moe!

Tijdens het examen mag ik deze onpedagogische houding niet meer toepassen. Daar hebben enkele “verlichte” pedagogen het gehaald met de drogreden dat ik leerlingen niet kan en mag een onvoldoende geven omwille van het feit dat ze een “bron” niet bij hebben.
Als alternatief en statement trokken wij een tijdlang punten af van het dagelijks werk voor die trimester. Ook dit was pedagogisch niet verantwoord omdat wij op deze manier retro-actief bestraften.

Ok, wat is dan een voorbeeld van pro-actief bijsturen van dit niet zo efficiënt gedrag?

Juist, ik laat ze dus de toets maken zonder atlas! Dat doet het dagelijks werk ook geen deugd, maar ik zorg er wel voor dat toets zodanig is opgesteld dat slechts 1/3 ( maximaal ) op het atlaswerk staat. Verder hoop en vermoed ik dat deze leerling thuis alsnog, tijdens het voorbereiden van z’n examens, de vraag oplost. Hoop doet leven nietwaar! 😉

 

 

 

Advertenties