“Beam” jezelf eens terug naar je eigen schooltijd.
Herinner je je nog hoe vaak je ‘domweg’ in je aardrijkskundelessen kaartjes moest kleuren, rivieren overtrekken of steden met rood aanduiden!?
Geestdodend? Misschien wel!
Saai? Hoogstwaarschijnlijk!
Nutteloos? Vanuit het standpunt van een overgedigitaliseerde App’s-world wel ja.

Maar sta me even toe al deze biassen de kop in te drukken.
Het inkleuren van blinde kaarten volgens thema’s zoals er zijn: ‘reliëf, bevolkingsdichtheid, industrialisatie, staatkunde’ traint diverse gebieden van de hersenen. Het verhoogt je concentratievermogen, het geeft pas na enige tijd voldoening waardoor je doorzettingsvermogen wordt getraind.
Ik vind het jammerlijk dat kleuters nu al swipend handvaardigheden en fijne motoriek met een simpele veeg van de digitale tafel vegen.

Niets zo mooi en leerintens als kinderen tongdraaiend te zien zwoegen op een kleurwedstrijd. Het trachten tot een goed einde te brengen als een doel an sich. Vooral de randjes van bochten en er ‘binnen’ blijven eisen wel wat van het kind.
Ik herinner me dat bij een slecht ingescande tekening is het ook zoeken naar de zwakke plek in de omlijning waarbij de bucket niet enkel het door jou, in groteske luiheid aangegeven gebied moet ‘outfillen‘. De meesten geven op, maar net dat kan de denkoorlog doen kantelen! Wie geeft op? Rommel destijds niet, toen hij de gaten in de Atlantikwall zag. Bijna had diens volharding de oorlog in z’n voordeel laten beslechten. ( de vergelijking is wat mank, want de grote baas sliep en hij was op een verjaardagsfeestje ), maar toch…

Hoe rustgevend is het daarentegen niet om tijdens een druilerige dag een ietwat meer gecompliceerd lijnenspel van kleurrijke inhoud te voorzien zonder afhankelijk te zijn van oplaadsnoeren?
Waarom blijven de achterkanten van de papieren placemats in de pizzahut zo aantrekkelijk? Omdat ze geestdodend zijn? Ik denk van niet. Neen, wendt er alvast niet weer zo één of andere studie over, maar observeer en diagnosticeer! Handwerk blijft leuk. Kijk maar naar de Loomrage van deze zomer.

Neen, ik ga volgend schooljaar weer ijverig als Jan Hoet waardig huistaken geven, waarbij Europa, België en de wereld zwart-wit worden aangereikt en zij inzichtelijk kleur geven aan onze blauwe planeet. Leren denken en nadenken over hoe ons patchwork van grenzen in mekaar steekt, geen voorgekauwde lauwe kost maar pittig reflecteren over de rechte lijnen in de Sahara of de mikmak van grilligheid in de Kaukasus. Ik let er op of de Ijzer niet vlakbij Dover uitmondt en of de Rhöne niet ontspringt ten noorden van de Alpen, er Hannibaliaans over trekt om dan gemoedelijk in de buurt van San Remo 20 km voor de kust op te drogen.

Tablets kunnen inderdaad dom maken als het gaat om het reproduceren van grijze massa of noem het hersenloos vegen over taken waarbij er een vinkje verschijnt met de inhoudsloze boodschap: ‘taak volbracht!’

Lang leve het kleurpotlood.

Advertenties