Trots toonde mijn zoon hoe hij, aan de hand van het juiste filmpje, een pandabeer had gemaakt uit die losse rubberen ringetjes!
De Peter Hinssens van deze tijd zouden hiermee het onmiskenbare nut aangeven van het digitale platform zijnde het ultieme leermiddel.
Ik moet toegeven dat ik, tot op het schrijven van dit tekstje, volledig ‘mee’ was en er eveneens vol in geloofde. A ja: ik heb dat pandabeertje met eigen ogen gezien en het is prachtig.

Als leerkracht zou ik dit voorvalletje kunnen gebruiken om mijn droom te verwezenlijken: “een Ipadklas of op z’n minst de faciliteit dat de leerlingen hun smart device ( vaak telefoon ) tijdens m’n uiteenzettingen mogen gebruiken”

Hoe eigen()wijs ben ik weer om toch maar de beperkingen van dit soort van leren op te merken! In dit systeem schuilt een enorm potentieel gevaar; de dreiging om één bende hersenloze swipezombies te creëren!

Wat als dat filmpje er niet meer was? Kan hij een rechte lijn maken met die rekkertjes? Begrijpt hij de constructie van een bocht? Hoe werkt het om een volle cirkel te maken? Wat is de techniek om 2 losse Loomitems aan mekaar te rijgen?
Met andere woorden: Verwerf je met het ‘slaafs’ navolgen van een instructional movie wel inzichten in de bouwstenen en de beginselen van het Loomdom?

Als ultieme vraag zou ik hem moeten vragen om eens een eigen figuurtje te maken. Als papa lijkt dit op intellectuele kinderarbeid en zou u mij als een pretbederver kunnen bestempelen. Nochtans verloor ik de omgekeerde discussie van beide kinderen door de Legofilm!
Als licht autistische vader kon ik het niet hebben dat ze, opgaand in hun spel, de ene legodoos mengden met de andere onderdelen van een andere set. Ik krijg er de kriebels van dat er nu Star Wars onderdelen prijken op het politiebureau en dat Ninja voertuigen gepimpt werden met stukken uit mijn oude collectie basisblokken.
In de film vertelde de “bouwmeester” dat als je eens de basiskennis van de blokjes door hebt je oneindig ver kan gaan in het volgen van je fantasie. Voila, verder reikten de argumenten van papa niet meer!

Moraal van het verhaal: door het volgen van instructionals word je inderdaad loom!
Net dat is het intrinsieke gevaar van het ‘leren’ via een tablet: je vergeet na te denken en volgt haast slaafs het stappenplan zonder inzicht er in te verwerven.

Het vergt alweer leercoaches die het gevaar van voorgekauwde bordboeken en intellectuele leerdictaturen doorprikken en aan de slag gaan met creativigenialiteit van het meest kostbare bezit van ons mensdom: de hersenen.

Advertenties