Marc groet de dingen

Intelligentie is het vermogen creatief te bouwen met blokjes van kennis.

Voorwoord

bieres-fromages-et-chocolats-cours

Met chocolade en bier alleen gaan we er echt niet komen!

Dit orakelde Kris Peeters op een handelsmissie in het Verre Oosten. Daar kan ik volledig inkomen. Diezelfde minister ratelde door dat wij ons landsdeel als een kenniseconomie moeten profileren. Nu ja, hij deed dat net in dat deel van de wereld dat ons op het meest recente PISA-onderzoek ( 2005 ) aan het voorbijsteken is.

In de koers zouden ze zeggen:’Er op en er over!’

Onze poel van kennis droogt op, meneer de [toenmalige] minister-president!

Vaak bekijk ik het middelbare onderwijs als een race naar een (te) hoog diploma. Om goed te zijn, moet je veel en regelmatig trainen. Dat dit zeker voor je hersenen geldt, tracht ik aan te tonen. Gelukkig bestaat er nu eenmaal doping. Je zou de bedenking kunnen opperen dat doping in het onderwijs uiteindelijk toch goed is. Er worden immers resultaten geboekt die beter zijn dan verwacht! De vraag is alleen hoe lang dat genomen moet worden? Heel de werkloopbaan lang? En wat met de verzwegen bijwerkingen?

Naast doping werp ik een licht op een hele rits koersvervalsingen. Tekortkomingen, al dan niet echt, die ingeroepen worden om maatregelen te verkrijgen om toch maar mee te kunnen. Deze vorm van vals spelen zal misschien leiden tot een kort gewin. Een jaartje langer ASO, 2 uurtjes wiskunde meer of zo. Maar dit leidt niet tot een beter resultaat op langere termijn.

Ik vind het gewoon uitstel van executie. Soms is het ook een handelen tegen beter weten in. Het juist inschalen wordt bij ouders nog te vaak vertaald in ‘degradatie’.

Een derde en doorslaggevend bezwaar is dat de leerling in een dieper gat valt als doping en slinkse middelen falen. De vals opgewekte hoop kan de leerling eens zo hard demotiveren. Hoe mislukt kan iemand zich voelen als zelfs doping of andere gebruiken ( zie later ) niet helpen? Het gat waar ze dan invallen is in de ergste gevallen bodemloos.

Is het nog wel leuk leraar te zijn? Kan je begrijpen dat mijn vuur soms bijna dooft? Ik raak bedolven onder maatregelen om mindere leerlingen naar een hoger niveau te tillen, willen of niet. Daar waar vroeger, misschien onterecht, de leraar centraal stond, staat nu de leerling ‘te’ centraal in ons doen en laten.

Beide visies zijn fout! Ik veronderstel nog steeds dat de leerstof centraal moet staan. Dat wat ons nog onderscheidt als grondstofloos landje is onze innovativiteit, werklust en ijver. Al de rest is … boter aan de galg van onze kennissamenleving!

Ook de psychologie draagt haar steentje bij. Ze zoekt naarstig naar meer en meer afwijkingen in het brein. Net als in de promotiefilmpjes van tandpasta en verjongende zalfjes, worden tal van geleerde termen gebruikt. De mens is nu eenmaal geneigd die dingen te geloven die heel geleerd voorgesteld worden. Dat hier vaak een dure prijs wordt voor betaald, maakt het enkel maar aantrekkelijker.

Want dat is een andere onhebbelijkheid van de mens; iets wat duur is, is beter!

Op deze manier lijkt het mij eerder op het onderuit zagen van de poten van ons geëerd kennisonderwijs! Zijn deze maatregelen dan wel daadwerkelijk nuttig? Soms lijkt het er op dat ik die vraag zelfs niet stellen mag. Ben ik dan een volstrekte leek die gewoon luisteren moet? Ik kan begrijpen dat ik op dat ogenblik ‘ne moeilijke’ ben. De essentie van wetenschappelijk onderzoek is proefondervindelijk een theorie te testen.

Alleen jammer dat ze, in ons geval, aan het testen en proberen zijn met leerlingen. Mij geeft het de hype term ‘proeftuinschool’ een ranzig bijsmaakje. Het lijken eerder oefenlaboratoria voor de ‘schrinks’ in spe.

Waarom zijn mijn examens van enkele jaren geleden nu te moeilijk? Mijn leerplan is niet ingrijpend veranderd, Amerika ligt nog op dezelfde plaats als vorig jaar, maar toch?

Is dan de koers niet wat ingekort?
Is het leerparkoers niet veel vlakker geworden?

Waarom las ik in een lezersbrief van een krant dat de leraar chemie niet meer over het atoommodel sprak, maar over bolletjes en groepjes bolletjes.

Jarenlang leerde ik mijn leerlingen de waarden van de Japanse arbeiders. Deze lagen aan de basis om van Japan een economische grootmacht te maken.
Ik liet mijn studenten volgende kenmerken optekenen:
Ze hebben een onverdroten werklust,
werkdagen van 10 uur en meer zijn geen uitzondering.
De Japanner neemt niet te veel vakantie
De Japanner is enorm loyaal aan zijn werkgever.

Ikzelf zag begin jaren 90 een al meer verwesterde jeugd. De waarden die Japan groot maakten, zijn er volgende generatie niet meer! Japan zal een goed voorbeeld zijn van hoe het ons kan vergaan. Voorlopig zijn we, door onze goede ligging, logistiek een sterk land. En tot nader order is de generatiewissel in Japan nog niet voltrokken. Maar dit associatief brein vangt toch al tekenen van verval op!

Was het nu 50 of 60? Deze titel gaat niet over een foute muzieksmaak, maar eerder over de eeuwige discussie of nu 60% al dan niet 50% voldoende is om te slagen. Elke deliberatie opnieuw durven wij soms leerlingen met 55% en met (g)een tekort(en) een B-attest geven! U bent geslaagd, maar deze of die richting kan je echt niet aan. Je wilt niet weten hoe onverkoopbaar zo iets is. Zelfs collega’s onderling raken hier niet over uit. Logisch dat advocaten hier garen op spinnen en met flyers aan sommige schoolpoorten hun diensten aanbieden.

Er komen steeds meer klachten en verzuchtingen uit het hoger onderwijs en professionele wereld over het lage niveau van afgestudeerden. De eisen die aan leerlingen gesteld worden en die volgens een groot deel van de publieke opinie gestegen zijn, zijn dat intrinsiek dus niet! De objectieve boterham aan bagage om een algemene kennis tentoon te stellen is dat evenmin! Er zijn veel meer werkvormpjes, bezigheidstherapieën en omwegen om aan kennis te raken.

Er zijn veel meer wegen aangelegd om in Rome te geraken. Jammer genoeg raken de leerlingen het noorden kwijt.

En intussen legt het beleid nog meer wegen aan, gevoed door adviezen van medische, pedagogisch en psychologische kant, die hiermee hun bestaan verrechtvaardigen. Zo krijg je een toren van Pisa in Rome,telt een schrikkeljaar ongeveer 325 dagen, dienen windmolens om ons tropisch klimaat af te koelen! Zo krijg je de Nijl doorheen Antwerpen en is de zinsnede:’Je travaille dans une friteuse’ perfect verdedigbaar.

Wat is er mis met een beetje bagage? De vraag zal dan wel weer zijn hoe veel er in de bagage mag of moet. De draagkracht van de leerling is er niet op verbeterd. Of is dat niet hip en multimediaal genoeg?

Verder vind vind ik niet dat het laten zakken van de deliberatiegrens een methode mag zijn om slaagkansen te verhogen. Straffer nog, ik vind dat hoofdvakken voor minstens 75% moeten worden verwerkt. Koerswijzigingen door deliberatienormen te laten zakken zijn aanvechtbaar. Deze maatschappelijke vraag moet worden gesteld! Aanvaarden we tandartsen die met 60% slagen? Aanvaarden we ingenieurs, beursmakelaars of zelfs schoolmeesters met dyscalculie? Het is niet fair om een levensdroom te ontnemen! Mijn droom is om het doctoraat in de geografie te behalen. Aan de VUB hebben ze een op maat gesneden studiepakket, maar enkel de boterham wiskunde was tot op dat moment nog steeds een te zware brok. Er zijn wel onderhandelingen bezig om dat te groot pakket te herleiden tot louter praktische kennis die daadwerkelijk voor geografie nodig was.

‘We oogsten wat we zaaien’, denk ik vaak! Het klinkt hard en ik begrijp dat dit niet zo maar iets is wat je van je af kan schudden. Wees gerust, ik kom mijn taak, roeping en plicht na, maar in de eerste graad worden we overspoeld met een batterij aan attesten, een ellenlange lijst met maatregelen en een bakje vol ‘gebruiken’ die we toepassen zullen. Straf genoeg zijn die heren psychologen, pedagogen en bewindsmensen er in geslaagd deze kwaliteitsverlagende condities tot in de hoogste regionen van het onderwijs door te drukken.

Zit onze samenleving hier op te wachten? Is dit geen perfide zinsbegoocheling? Het deed me zelfs besluiten om mijn derde pijler van het pensioen te activeren. Want als intelligentie, creativiteit en inventiviteit pijlers zijn van ’s lands rijkdom, dan ziet het er niet zo rooskleurig uit! Hard werken willen we al niet, gezien de traditie van invoeren van arbeiders en uitbesteding van lastige taken. En nu laten we het hard studeren ook maar varen?

We zitten nu in een rage van falende elektronische apparaten, haperende gaspedalen en onvoldoende krachtige remmen.
Wat doe je als je leest dat een chirurg bij een bejaarde vrouw het verkeerde been amputeerde?
En als er een schaar vergeten wordt in het hoofd?
Zo ken ik een gebouw waar de afvoeren van de sanitaire blok onder het niveau van de straatriolen liggen. ’t Was een tekenfout.
Zo ken ik een bankgebouw waar de voeding en aansturing van de liftkokers staan in een put waar ook de afwatering van de daken in uitmondde, in afwachting van aansluiting. Jammer dat het eens regende en deze kostbare installatie naar de schroothoop mocht. Coördinatiefoutje.

Och ja, zo las ik dat de top 10 van blunders op de beursvloer steeds menselijke rekenfouten waren. Het klassieke nulletje te veel was er zo eentje!

Als dat de publieke opinie is, zal ik ze maar aanvaarden. Met tegenzin weliswaar. Ik doe nog een kleine 20 jaar verder op een bureaucratische manier. Ik stel me geen vragen meer! Als we een overdreven sociaal onderwijs willen, zal ik zo lesgeven. Botweg mijn eindtermpjes afhaspelen, de zwakste er door laten en 3 maand vakantie ‘nemen’. Geen vernieuwing en geen engagement. Mijn looncheque komt toch op het einde van maand.

Lang leve de vaste benoeming!

doping is van alle tijden

%d bloggers liken dit: